Radiostilte

Hmm, ik kom erachter dat ik sinds november zelf niets meer op de site heb gezet. Dus het wordt weer eens tijd wat van me te laten horen. Jammer eigenlijk, omdat ik slecht nieuws uitstel, is het nu onmogelijk om alle leuke dingen in één bericht te beschrijven.

Om gelijk met de deur in huis te vallen: We hebben besloten om na een jaar uit Tandahimba te vertrekken. Hier zijn heel veel redenen voor, maar ik probeer er een paar uit te pakken.

Het werk zelf is leuk, met bijna alle collega’s kan ik het goed vinden en ik geniet van het Afrikaanse leven. Toch vergt het veel om te zien dat er slechte zorg geleverd word, terwijl veranderingen makkelijk lijken en haalbaar zijn. Het is lastig om aan de ene kant verantwoordelijk te zijn voor een patiënt, en aan de andere kant veranderingen zo langzaam in te voeren dat het sustainable is, want het gaat wel over mensenlevens.

Daar komt bij dat ik niet altijd goed overweg kan met de baas van het ziekenhuis; ik nooit een partner had om mee samen te werken op de afdeling; en alle mogelijke verbeteringen, hoe klein ook, ondanks beloftes, steeds in de eindeloze wachtrij worden geplaatst.

Sinds een tijd hebben we een wondinfectiepercentage van zo’n 90% na keizersnedes. Waar het eerst operatiedoeken waren die in de buiken uit elkaar vielen, leek het vorige maand het sterilisatieapparaat wat niet goed werkte. Ondanks blijven herhalen heeft het heel lang geduurd (en nog) voordat het ziekenhuis het probleem in wilde zien. Gezichtverlies gaat boven alles, dus verwijzen naar een ander ziekenhuis is geen optie. Dit in een ziekenhuis waar toch al veel onnodige keizersneden worden gedaan, doet de patiëntenzorg geen goed. Voor mezelf voelt het ook heel slecht om een operatie te doen, wetende dat de omstandigheden zo slecht zijn. Met name Kirsten heeft zich erg ingezet om de situatie op de ok te verbeteren, met veel frustraties van dien.

Na een ‘ruzie’ met de baas werden Kirsten en ik beiden plotseling verplaatst van afdeling. Alle lopende projecten zijn abrupt gestopt en nu werk ik op de vrouwenafdeling. Terwijl ik eigenlijk graag meer verloskunde wilde doen, zie ik nu met name patiënten voor de interne geneeskunde. En laat ik daar nou net niet zo veel van af weten… Maar goed, dus wel leerzaam, en ik werk samen met een andere dokter die er wel regelmatig is, wat een hele vooruitgang is. Maar deze wissel heeft wel de doorslag gegeven om eerder te vertrekken.

Alles is uitgesproken en met het ziekenhuis hebben we besloten hard te gaan werken aan de projecten die nu nog lopen in de tijd die nog over is, en dit lijkt te werken! Nu de deadline van weggaan nadert, zijn sommige dingen ineens wel mogelijk. Deze maand beginnen we met een diabeteskliniek. Klinkt beter dan dat het is, maar er gaat wel wat gebeuren. Mijn donatie van Mobilee wordt heel nuttig besteed aan het verbeteren van de verloskamer waar nog lang nadat wij weg zijn gebruik van gemaakt gaat worden.

Zeker niet alles is slecht: Vorige week had ik een nachtdienst waarin ik een spoedkeizersnede deed voor een uitgezakte navelstreng, en 2 normale bevallingen, waarbij de Tanzaniaanse doktoren zeker eerder een keizersnede hadden gedaan. 3 gezonde babies, wat heb ik toch een leuke baan . Of het compliment van een van de lokale co-assistenten: Voordat ik hier was vond ik kindergeneeskunde helemaal niet zo interessant, maar na een week mee te hebben gelopen: Nu wel!! Bel me als je wat interessants hebt.

Kortom, ondanks dat ik het nog best naar mijn zin heb in het ziekenhuis, kan ik me niet genoeg motiveren om ook het tweede jaar te blijven. Dus ik kom naar huis! Kirsten is nog op zoek naar een ander ziekenhuis in Tanzania. Ik heb besloten om (tijdelijk) terug naar Nederland te komen en van daaruit te bekijken wat het volgende project gaat worden.

Zo, dat is er uit, nu weer leuke dingen:

Even heel ver terug:

Sinds het bezoek van de fam hebben we mountainbikes!! Ons eerste tochtje was meteen een flinke. We hadden een feestje zo’n 80 km verderop en zagen erg op tegen de busrit, tot we bedachten, waarom gaan we niet met de fiets? Een zware maar mooie tocht over het plateau, waar we bij aankomst in Nyangao een reactie kregen van: YOU DID WHAT!!! Rare Nederlanders…

Kerst in Tandahimba was niet zo heel bijzonder, het was vooral erg warm, lang geen stroom, maar uiteindelijk toch wel om ons kerstmaal te bereiden. Oud en nieuw hebben we heerlijk gevierd met een bbq aan het strand. Jammer genoeg was het laag tij, waardoor het water zich een km verder bevond, dus de nieuwjaarsduik hebben we uit moeten stellen tot de ochtend.

In januari hebben we onze auto op gehaald. Onze Mitsubishi Pajero rijdt heerlijk! Inmiddels een aantal tochtjes gemaakt over de hobbelige off road wegen, en hij slaat zich daar prima doorheen (zelfs met mij aan het stuur).

In februari ben ik met Kirsten een week op vakantie geweest. Het moment had niet beter uitgekozen kunnen worden, na de ruzie en afdelingswissel op het werk. Lekker om er even helemaal tussenuit te zijn. In Zanzibar hebben we het ‘Sauti ya Busara’ muziekfestival bezocht. Een totaal andere omgeving, ineens allemaal toeristen en 3 dagen lang Afrikaanse muziek en dans uit heel Afrika! Daarna zijn we door gevaren naar Pemba, een klein en erg mooi eiland ten noorden van Zanzibar. Hier hebben we Les bezocht, een mede-VSO-er uit onze introductiegroep; lekker rondgefietst op het eiland en weer uitgerust terug naar Tandahimba gegaan.

Maart: Veel leuke weekendjes in de omgeving, afscheidsfeestjes, lekker gefietst.

Paasweekend: Met 7 andere wazungu hebben we de regio verkend met uitstapjes naar het Rondo plateau, Nachingwea, Ndanda en een beklimming van de Masasi berg. Terug in Tandahimba heeft Marije, Nederlandse tropenarts uit Mtwara een weekje met ons meegelopen. Gezellig, en fijn om wat vergelijkbare verhalen te horen uit omliggende ziekenhuizen.

En toen vorige week… Het altijd rustige Tandahimba is in opstand! De grote meerderheid van de inwoners hier is afhankelijk van cashewnoot, en de regering heeft nog niet betaald. Het precieze weet ik er niet van, maar de cashewnoten worden verkocht aan regeringsbedrijven, die vervolgens in 3 termijnen uitbetalen. 70% meteen, 30% later (?) en na verkoop kan nog een bonus volgen. In oktober is alles verkocht en de tweede betaling is nog niet gedaan. Donderdag was er een officiële demonstratie, maar vrijdag liep het uit de hand. Aan alle kanten waren wegblokkades en er waren demonstraties, politie kwam uit de hele regio om de opstand de kop in te drukken. De hele avond en nacht waren ‘bomba’s’ te horen ((lucht)geweerschoten van de politie). Er werd ons verzocht ons huis vooral niet te verlaten.

Zaterdagochtend kwamen er 2 kinderen aan de deur (kids van verpleegkundige), of ze bij ons mochten onderduiken, want de politie ging de huizen af om kinderen te arresteren (??). Het hele dorp was uitgestorven, alle winkels gesloten, een ware spookstad. ’s Middags was het weer rustiger, en toen we voor een fietstocht het bos in gingen, was er een man met semafoon die riep dat de kinderen weer terug naar huis konden. Vage bedoeling. Deze week is de markt in brand gestoken... Het is het praatje van de week, en de massale angst is opvallend, terwijl het gevaar volgens mij wel mee valt. De manier waarop misschien niet, maar het is wel goed dat die boeren eindelijk in opstand komen. Nu lijkt alles weer rustig en het gerucht gaat dat er volgende week betaald wordt. Ik ben benieuwd…

Zo, ik ben weer bij. Met nog 6 weken Tandahimba te gaan vliegt de tijd! En daarna staat er nog een hele mooie reis te wachten (zin in!!). Begin juli ben ik waarschijnlijk weer thuis.